Repvrede 738Afgelopen week was het de week van de Industriecultuur. Uit alle evenementen koos ik voor een bezoek aan het complex de Vrede, waar ik als kind speelde en meestal werd weggejaagd. Een verrassend bezoek: er wordt vol liefde gewerkt aan de nieuwe bestemming voor deze parel aan het Noordzeekanaal. 

ankwyts vredeIn de zomer van 1971 was ik hier voor de laatste keer. Ik reed in mijn 2CV de Noorder IJ en Zeedijk af. Naast me zat Dicky. We waren één jaar getrouwd. Op de achterbank zat een bruidspaar, onze vrienden Ank Hartog en Wytze Brandsma. Ze hadden mij gevraagd als huwelijksfotograaf.

Een smalle asfaltweg, vervolgens nog een paar honderd meter rijden. Rondom ons weiland, wat bedrijven en nog een enkele boerderij. Recht voor ons, als een dreigende Middeleeuwse burcht, een somber en vervallen complex. Graansilobedrijf de Vrede. Er stonden hekken met bordjes Verboden Toegang. 

Ik bracht de Eend tot stilstand. “Stap maar uit, jongens”, zei ik.

Repvrede 703 

48 jaar later en een paar honderd meter verderop sta ik met Dicky en nog een stuk of tien andere mensen te blauwbekken bij de slagbomen die het terrein van containerterminal- en silobedrijf de Vrede afgrendelen. Geen boerderij meer te bekennen, zelfs gras lijkt hier een zeldzaamheid. De ene industriedoos na de andere is hier in de Achtersluispolder neergeflikkerd. Van de enige parel in dit gebied kunnen we voorlopig alleen het torentje zien. Voor die parel zijn wij gekomen: Pakhuis de Vrede.

Het had trouwens maar weinig gescheeld of ook dat torentje was al lang verdwenen. De Vrede heeft drie keer flink in de fik gestaan. Eén brand, die van augustus 1951, kan ik me nog herinneren. Ik was vijf jaar oud, wij waren net aan de Meidoornstraat in Zaandam komen wonen. Vanaf de Troelstralaan, bij ons om de hoek, hadden wij een fantastisch uitzicht op de brand. 

Repvrede 688

Jan de Boer van de stichting Industriecultuur Noordzeekanaalgebied doet ondertussen zijn best om contact te krijgen met Stefanie, die namens het terminalbedrijf het groepje geïnteresseerden hier vandaag zal rondleiden. Het is een van de laatste dagen van de Week van de industriecultuur. Sommige van de hier verzamelde aanwezigen hebben al diverse bedrijven bekeken de afgelopen week. Dit bezoek aan De Vrede is een buitenkansje. Ze zijn dan ook zonder uitzondering gewapend met dure camera’s om het industriële monument, dat vorig jaar zijn honderdste verjaardag vierde, van dichtbij te fotograferen. “Je zal toch wel foto’s mogen nemen?”,vraagt een van hen een beetje ongerust. Bij Lassie in Wormer was dat verboden.

Repvrede 24 

Stefanie is met enige vertraging aangekomen en laat ons het terrein op. En dan is het zo ver: ik sta opnieuw oog in oog met het pokdalige complex. De laatste keer, met het bruidspaar, leek het gebouw al rijp voor de sloophamer. Met Ank en Wytze moest ik mij een weg door de rommel banen op zoek naar fotogenieke plekjes. Opeenvolgende huurders van De Vrede bekommerden zich bepaald niet om de schoonheid van het pand. De gietijzeren raamkozijnen bijvoorbeeld waren ten slotte volledig verroest en drukten het metselwerk uit zijn verband. Van binnen werd alles gesloopt om de ruimte aan de eisen van de gebruikers aan te passen.

Repvrede 030 

Het groepje bezoekers staat stil voor de elevatortoren. Gaten grijnzen ons tegemoet. Maar het pronkstuk van de Vrede, de iconische toren iets verderop, ziet er aan de buitenkant perfect uit. Met ongelooflijk veel liefde werkt het terminalbedrijf samen met de vermoedelijke toekomstige eigenaar, Tony’s Chocolonely, om het complex te renoveren. Tien jaar heeft het silobedrijf uitgetrokken om de buitenkant klokgaaf op te leveren. De helft van die periode is nu voorbij. De omvangrijkste klus is geklaard: de toren van de Vrede. Die toren was niet alleen zwaar vervallen, de restauratie was ook een opdracht waarvan de architect veel kon leren over de staat waarin de Vrede verkeert en over de bouwwijze van het complex.

Repvrede 06Als jongen kwam ik geregeld in de Achtersluispolder. Op tien minuten fietsen van de Bomenbuurt kon je hutten bouwen bij het Barndegat. Vaak fietste ik door naar de Vrede, aangetrokken als ik werd door de donkere, angstaanjagende kolos. Er was altijd wel een opzichter die je wegjoeg. Nu ben ik welkom als gast en stap ik voor het eerst over de drempel. We bekijken de verschillende verdiepingen. “Wij doen alleen de buitenkant”, zegt Stefanie. “De toekomstige gebruiker mag zich met de binnenkant bezighouden.”

Ten slotte mogen we het dak op. Het is verbazingwekkend te zien hoe mooi de eigenlijke toren is gebouwd en hoe goed hij er weer uitziet. Prachtig metselwerk, mooie houten constructies. Ongelooflijk, dat honderd jaar geleden een fabriek werd gebouwd met zoveel aandacht voor schoonheid en detail. Ongelooflijk, dat ook nu nog moderne bedrijven zich om het industrieel erfgoed bekommeren. Voor de komende paar eeuwen ziet de toekomst van de Vrede er zonnig uit.

Repvrede 35 

 

Meer informatie


Info over plannen van Tony Chocolonely: https://www.deorkaan.nl/tonys-chocolonely-naar-pakhuis-de-vrede-van-boon-tot-reep/ 

Reacties (6)

This comment was minimized by the moderator on the site

Had ik dit geweten! Ik was er zeker geweest! Heb zoveel stappen liggen in de ‘Achtersluis’!
Martin, kun jij misschien verhalen gaan vertellen 1x per maand in de Vrede?
Ja? Dikke jas aan. Ik kom geheid! Fijn weekeinde verder. En PAX!

  Margreet Luttik
This comment was minimized by the moderator on the site

Een leuk idee, Margreet! Elke maand is misschien wat veel, en of ik nu elke keer wat over de Vrede zou kunnen vertellen… Maar verhalen heb ik nog genoeg, dat is zeker.
Groet, Martin

  Reactie bewerkt door martinrep Admin (ongeveer 3 weken geleden) martinrep
This comment was minimized by the moderator on the site

Het is de droom van eigenaar Henk Jan Beltman van Tony Chocolonely om in pakhuis De Vrede een fabriek en experience met achtbaan te vestigen. Plannen genoeg, maar die voldoen bij lange na niet aan de eisen van de gemeente Zaandam en zorgelijker, het hele project gaat 120 miljoen euro kosten, geld dat er nu niet is. Een zonnige toekomst voor De Vrede is nog geen feit.

  DirkJan
This comment was minimized by the moderator on the site

Ik herinner mij dat ene Dirk Vet een woning had in gebouw ''de Vrede'' . Hij was getrouwd met een dochter van Toon Sporre, die op de begane grond opslagruimte huurde voor zijn systeemplafond-bedrijf.
Ergens midden jaren 80

  Hans Meijerink
This comment was minimized by the moderator on the site

Prachtig heer Rep. Ik heb er ook nog mooie herinneringen aan. Ik ben van 1948 en heb op de Troelstalaan gewoond,(dus vaste klant bij Rep) en ben menige keer bij De Vreden geweest. Het was mijn vis-plekje. Ook heb ik wel in de oude schepen wezen neuzen die daar voor de wal lagen. Heel spannend! Dank voor de mooie fotos!

  Martin Abbink
This comment was minimized by the moderator on the site

Dag Martin,
nee niet alleen over De Vrede, maar ook hoe de Achtersluis ( polder) was, werd en is en misschien zijn zal.
Met vroeger twee boeren, waarvan één familie van mij, een prachtig uitzicht en aan het eind van het weggetje ook het einde van de wereld: de Zaan en het Kanaal. Maar ook over de bedrijvigheid van de Scheepswerven. Polder 8 en de doorgebroken dijk met de legerloods waar de deuren van open stonden door de druk van het water. Over de dijk die maar verder liep, verder en nog verder! Er is nog zoveel.

  Margreet
There are no comments posted here yet

Laat je reactie achter

  1. Posting comment as a guest.
0 Characters
Bijlages (0 / 3)
Share Your Location

Copyright © 2015-2019 Martin Rep | Radboudlaan 14 | 1402 XP  Bussum | Contact